Gastopinie pagina Brabants Dagblad
BERKEL-ENSCHOT: het kind van de rekening.
Tot 1997 was Berkel-Enschot een zelfstandige gemeente. Het stond, door de combinatie van ruimte, veel groen en fraaie bebouwing, bekend als het “Wassenaar van Brabant”. Na de forse uitbreiding in de jaren zeventig ontwikkelde Berkel-Enschot een eigen identiteit, cultuur en sociale cohesie, mede dankzij een bloeiend verenigingsleven. De - weinig realistische- uitbreidingsdrang van Tilburg maakte op 1 januari 1997 een eind aan de zelfstandigheid ondanks felle protesten van alle bewoners.
Natuurlijk waren er in die periode veel vriendelijke en sussende woorden van de Tilburgse bestuurders en politici. Zij buitelden over elkaar heen in hun haast en ijver om te benadrukken dat de “diamant van Midden Brabant” een echt dorp zou blijven en dat de annexatie nooit ten koste zou gaan van het voorzieningenniveau. Ik herinner mij nog goed de discussies over het onderhoud van wegen en groen. We hoefden ons daar echt geen zorgen over te maken: alles zou bij het oude blijven.
Nu, 15 jaar later, kunnen we constateren dat, mede door de bijgestelde bouwplannen, Berkel-Enschot weliswaar zijn dorpse karakter heeft behouden maar dat hetvoorzieningenniveau flink is afgebouwd. Van een adequaat onderhoud van de wegen is al jaren geen sprake meer wat regelmatig leidt tot gevaarlijke situaties, met name voor fietsers en voetgangers. Met de uitbesteding van het groenonderhoud wordt ongetwijfeld veel geld uitgespaard maar de plantsoenen en lanen zijn er niet fraaier op geworden. Het gemeentehuis werd gesloten maar men kon nog wel terecht bij de decentrale stadswinkel (het servicepunt) die in de bibliotheek werd gevestigd. De busverbindingen werden alleen maar slechter. “Spijtig, maar niets aan te doen”.
Het afgelopen jaar zag het college van B&W zich door de financiële en economische crisis genoodzaakt forse bezuinigingen voor te stellen. Eén van de plannen betrof de sluiting van de milieustraat in ons dorp, een ander de opheffing van alle decentrale stadswinkels, waaronder die in Berkel-Enschot. De bewoners van het dorp hebben zich fel en massaal tegen deze plannen verzet en zijn erin geslaagd de gemeenteraad ervan te overtuigen dat sluiting van de milieustraat alleen maar contraproductief en schadelijk voor het milieu zou zijn. Helaas bleek de raad minder gevoelig voor de vele argumenten om de decentrale stadswinkels open te houden. De raadsfracties gaven toe dat het eigenlijk maar om een marginale bezuiniging gaat maar vonden het lastig om te verdedigen dat de stadswinkels in Berkel-Enschot en Udenhout open blijven, terwijl die in de Reeshof en Tilburg-Noord -waar het kostenplaatje aanmerkelijk hoger ligt- gesloten worden.
U zult zich nu vast afvragen wat die sluiting van het servicepunt in Berkel-Enschot aan bezuiniging oplevert. Welnu, het bedrag dat daarvoor is ingeboekt in de begroting bedraagt € 6000,-. U leest het goed: € 6000,- ! Daarop heeft de dorpsraad van Berkel-Enschot aan de verantwoordelijke wethouder Möller voorgesteld om die € 6000,- voor rekening van de dorpsraad te laten komen zodat de beoogde bezuiniging gerealiseerd wordt en tegelijkertijd veel ongemak voor de bewoners van het dorp wordt voorkomen. De heer Möller bleek echter niet bereid tot een constructief overleg maar legde slechts een bizar en nogal ridicuul kostenplaatje op tafel waaruit zou moeten blijken dat openhouden van het servicepunt € 55.000,- per jaar zou kosten. Ridicuul en bizar omdat bijvoorbeeld € 19.000,- wordt berekend voor reistijd, reis- en parkeerkosten…. En dat voor 10 uur en voor een ambtenaar die in het dorp woont waar parkeren nog altijd gratis is. Het is overigens niet moeilijk te bedenken hoe de heer Möller tot deze rekensom is gekomen: hij heeft simpelweg de totale kosten van alle vier decentrale stadswinkels door 4 gedeeld zonder rekening te houden met de grote onderlinge verschillen. In de praktijk zal sluiting veel minder opleveren dan € 6000,-. Als doekje voor het bloeden heeft de gemeente namelijk beloofd dat voor mensen die slecht ter been zijn een ambtenaar aan huis komt. Met alleen al ruim 1250 inwoners ouder dan 70 jaar kan dat behoorlijk oplopen….
De gemeente benadrukt regelmatig dat dienstverlening hoog in het vaandel staat. Er wordt voortdurend gesproken over een optimale service voor de burgers en het faciliteren van goede bereikbaarheid. Daarnaast doet het college in zijn “Visie op burgerparticipatie” een dringend beroep op de wijk- en dorpsraden om een aantal taken van de gemeente over te nemen. Het aanbod om de ingeboekte bezuiniging uit eigen middelen te financieren lijkt ons een ultiem voorbeeld van burgerparticipatie. Voor de inwoners van Berkel-Enschot is het dan ook onbegrijpelijk dat het college niet meewerkt om dit laatste stukje essentiële dienstverlening, dat ons dorp nog kent, te behouden.
Robert Holl,
Voorzitter Dorpsraad Berkel-Enschot.
